PIRENEJSKI PIES GÓRSKI – CZYLI OWCA CAŁA

  Ten wspaniały pies znany był w Pirenejach już w epoce brązu. Później pilnował królewskich dworów, a dziś ceniony jest na całym świecie. Cechuje go majestatyczna sylwetka, mocna głowa o powłóczystym spojrzeniu, piękna szata o długim, białym włosie. Cechą charakterystyczną tej rasy jest podwójny wilczy pazur na tylnych łapach (na łapach przednich mogą być one pojedyncze lub podwójne).
Wysokość w kłębie – u psów 70 do 80 cm, u suk 65 – 75 cm.
Waga – około 60 kg psy, około 45 kg suki.
Przeciętna długość życia – 10 do 12 lat.
Sławę swą zawdzięcza bardzo silnie wyrażonym cechom swego charakteru: jest wspaniałym stróżem  ludzi i zwierząt, nie bojącym się pracy w zimie i w śniegu, wyśmienitym obrońcą i wiernym, czułym  kompanem człowieka.

CHARAKTER

Pirenejski pies górski wygląda tak, jakby nie umiał skrzywdzić nawet muchy: wielki kłębek wełny, który wygląda, jakby potrafił się zamyślić czy rozmarzyć. Ogromny spokój wewnętrzny, wynikający  z pewności siebie i poczucia siły pirenejczyka często mylony jest z łagodnością czy powolnością. Nic bardziej mylnego! Jeden podejrzany szelest i ociężały miś zmienia się błyskawicznie w naprawdę ostrego psa obrończego! Jest silny, odważny i nie zwleka z interwencją – jeśli masz złe zamiary, to lepiej omijaj dom pirenejczyka! Choć minęły wielki od czasów, gdy zastępy pirenejskich psów górskich strzegły dóbr króla Hiszpanii, to biały olbrzym w mgnieniu oka przypomi sobie wszystko, czego nauczyli się jego przodkowie! Jego rodzina i jej własność są niczym stado owiec, których trzeba strzec bez wahania i bez oszczędzania się. Niski, basowy  głos pirenejczyka jest niczym syrena okrętowa i biada temu, kto ją zlekceważy. Pirenejski pies górski nie zna uczucia strachu i nie wycofa się w obliczu jakiegokolwiek zagrożenia. Żadne zadanie nie jest dla niego zbyt trudne i wszystko, czego się podejmie, wykona śpiewająco. Przez stulecia pilnował stad i porozrzucanych w górach siedlisk ludzkich i do dziś jest w niektórych krajach  wykorzystywany jako pasterz. Psy te doskonale sprawują się w zimie, na śniegu – w Kanadzie bywają wykorzystywane do transportu sanek (są silniejsze niż alaskan malamute) i jako psy strażników górskich. Nie tak dawno jeszcze – przed wprowadzeniem na szeroką skalę skuterów śnieżnych – całe sfory  pirenejczyków wykorzystywane były w Pirenejach i Alpach do dostarczania zaopatrzenia mieszkańcom odciętych od świata wiosek.
Pirenejczyk – oprócz niezwykłych przymiotów ciała – ma całkiem sprawną głowę! Doskonale potrafi się dostosować do każdej nowej sytuacji,  a oczekiwania jego pana są dla niego najświętszym rozkazem! Dobrze wychowany pirenejski pies górski pójdzie za swym panem w ogień, nie  zastanawiając się ani chwili. Na dodatek pirenejczyk robi wrażenie jakby odgadywał intencje swego właściciela i dostosowywał się do jego nastroju –  będąc raz figlarny, raz poważny a jeszcze innym razem melancholijno-refleksyjny. Podobno – jeśli bardzo chce – potrafi udawać nawet małego pieska…
Na pirenejczyka można po prostu liczyć – zawsze i wszędzie!
Pirenejski pies górski jest idealnym towarzyszem – także i dla nie całkiem dorosłych ludzi. Jest godnym zaufania strażnikiem, ale jest także na tyle  inteligentny, iż doskonale wie, że dziecku należy okazywać łagodność i cierpliwość

ŻYCIE CODZIENNE

Nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Jest najwspanialszym strażnikiem pod słońcem lecz także łakomczuchem ze skłonnością do nadwagi. Linieje dwa razy w roku. Szczenięta szybko rosną  fizycznie lecz wolniej psychicznie.
Ten kto zdecyduje się na pirenejskiego psa górskiego nie może być fanatykiem czystości ponad wszystko! Musi się nauczyć żyć z tym, że jego pies pozostawia wszędzie kępki włosa. Dwa razy do roku pirenejczyk linieje – i wtedy codziennie można zebrać z podłogi pełną śmietniczkę  włosów. Reszta zostaje na meblach i ubraniach. W Pirenejach hodowcy psów starannie zbierają  wyczesane włosy, przędą je i wyrabiają z nich ciepłe i praktycznie niezniszczalne swetry. Pirenejski pies górski jest psem kochającym przyrodę i swobodę. Mieszkanie – choćby i największe – to nie dla niego! Oczywiście, jak każdy pies, wielce sobie ceni możliwość wejścia do domu swego pana i przebywanie w pańskim towarzystwie, ale jeszcze wyżej stawia prawo do nieskrępowanego wybiegu, przestrzeni i rewir sięgający dalej  niż kilka metrów do płotu sąsiada… Psy te niczego nie robią sobie z surowego klimatu i nawet zimą wolą mieszkać na dworze niż w domu. Duży ogród zapewni psu miejsce do wybiegania się, ale nie zastąpi w żadnym wypadku długich spacerów po polach i łąkach…

 

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Pirenejski pies górski jest psem bardzo odpornym, a jako rasa nie jest dotknięty żadnymi schorzeniami genetycznymi. Jako pies olbrzymi i ciężki miewa jednak kłopoty związane ze swymi rozmiarami; przede wszystkim natury stawowo-kostnej. Dysplazja biodrowa występuje w tej rasie nieco rzadziej niż  u innych potężnych psów, ale wystarczająco często, by brać ją pod uwagę, zarówno wybierając szczenię, jak i odchowując je: przekarmione, ciężkie  szczenię ma duże szanse na kłopoty z aparatem ruchu. W młodości psa pamiętać trzeba szczególnie o odpowiedniej porcji witamin i preparatów  mineralnych, ułatwiających właściwy wzrost kości.
Obfity i gęsty włos pirenejskiego psa górskiego wymaga starannej pielęgnacji: staranne szczotkowanie go raz w tygodniu to absolutne minimum.  W zależności od warunków życia od czasu do czasu należy się psu także kąpiel. pozwalająca jaśnieć jego pięknej szacie pełnym blaskiem – egzemplarze wystawowe są kąpane w zasadzie przed każdym wejściem na ring.

IDEALNY WŁASCICIEL

  • Wychowanie pirenejskiego psa górskiego musi być konsekwentne i rozpoczęte stosunkowo wcześnie. Pirenejczyki są generalnie psami bardzo  dominującymi i dość nieposłusznymi. Idealny właściciel pirenejczyka musi być osobą o silnej osobowości, twardej (ale sprawiedliwej) ręce i musi zasłużyć  na szacunek psa. Brutalne traktowanie psa tej rasy zaowocuje zawsze wychowaniem psa niepewnego psychicznie, niezrównoważonego i często przesadnie agresywnego.
  • Szkoląc lub wychowując pirenejskiego psa górskiego można się w dużym stopniu zdać na jego wrodzoną inteligencję i stosować motywację pozytywną – nagradzać psa za dobrze wykonane ćwiczenia, wiele do niego mówić i chwalić wszelkie postępy. Bawcie się Państwo z nim – będziecie zadziwieni tym,  jak przemyślny i wesoły potrafi być ten olbrzym!
  • Jeżeli to tylko jest możliwe, warto zaproponować psu spędzanie dużej  ilości wolnego czasu na świeżym powietrzu i na swobodzie. Pirenejski pies górski  ma dużą potrzebę swobody, stąd nie jest właściwe zmuszanie go do spędzania całych dni w jednym miejscu.
  • Od młodości trzeba ćwiczyć z nim nie przyjmowanie pokarmu od obcych!
  • Jeśli uznacie Państwo, że trzeba oddać waszego psa w ręce zawodowego tresera, to warto sprawdzić, czy miał on wcześniej do czynienia z tą rasą i –  o ile to możliwe – starać się brać udział w każdej lekcji.

Źródło: www.naszepsy.pl

http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/137.pdf